heavenhotel

Werkdruk en de prioriteiten van het leven bepalen voor velen van ons de dagelijkse ervaring. Maar het bestaan alleen voor het bereiken van doelen en het bevredigen van materiële zaken is niet voldoende. Zo nu en dan moeten we terugkeren naar de hoogst noodzakelijke dingen in ons leven om ons eraan te herinneren wat deze ook alweer waren. 

Op een verstilde plek in het Noorse berglandschap stel ik een hotel voor dat gestructureerd is naar analogie van een kloostergemeenschap waarbij eenzaamheid en zelfreflectie een belangrijke rol spelen. 

De reis naar het resort is belangrijke het symboliseert het nemen van de afstand tot de buitenwereld. De toegangsweg duikt onder het gebouw in een uitgehakte ruimte waar de auto wordt achtergelaten. Door openingen in het dak stroomt het daglicht deze ondergrondse ruimte binnen en wordt de bezoeker met een statige wenteltrap naar boven geleid. Het gebouw zweeft boven het landschap zodat de natuur eronder door kan blijven bestaan en zo een minimale voetafdruk maakt. De ruimtes gaan door uitsneden de huid een innige relatie aan met de natuur. Ze omkaderen een deel van de aanwezige natuur en bieden zo rust en sereniteit. De kamers aan de buitenrand van het gebouw zijn verbonden doormiddel van een op de binnentuin georiënteerde omgang. Deze gangen bestaan uit enkel vloeren en wanden en zijn zo volledig op de hemel gericht. De kamers  hebben door een uitsnede in wand, vloer of plafond een relatie met de natuur. 

Het gebouw is noord-zuid georiënteerd, waarmee de zuidelijke licht kamers een bijzondere relatie hebben met het zonlicht . Door de  overwegend laag-staande zon in dit deel van de wereld zal het zonlicht voor een dramatisch licht effect in de kamers zorgen. Rondom de bomen zijn de boomkamers en luchtkamers bedacht. Daarnaast zijn er boven het water water-of rivierkamers gepositioneerd.