Begraafgebouw

Begraafplaats voor stedelingen

hoe een samenleving omgaat met zijn doden is een be­langrijke indicatie over hoe een samenleving denkt over zijn eigen lichaam, hoe het denkt over het hiernamaals en hoe het denkt over de betekenis van het achterge­bleven lichaam. ook laat het zien wat voor plaats het fenomeen dood in ons leven inneemt. eeuwenlang is dat door de religie, traditie bepaalde manier gedaan. maar ook vanwege het feit dat iets wat niet meer leeft, zich ontbindt. dit gaat gepaard met stank, ziekte en ander overlast. hieruit is in deze omgeving het begraven ont­staan.

sinds 1829 is het verboden om te begraven in de stad. het begraven werd uit de stad verbannen om de stad schoner te maken en het ongecontroleerde en ziekte verspreidende aspect van de dood had geen plaats meer in de moderne samenleving. door het wegnemen van de begraafplaatsen uit de stad, verdween ook het contact met de begraafplaats.

dit levert grote problemen op bij het bezoeken van overleden geliefden. begraafplaatsen zijn bijvoorbeeld met het openbaar vervoer slecht te bereiken. om hier­voor een oplossing te vinden is mijn voorstel om een be­graafplaats in de stad te maken. een dergelijke begraaf­plaats zou centraal in de stad gesitueerd moeten zijn en goed bereikbaar moeten zijn. in de stad zijn de grondprijzen echter zo hoog dat het uitleggen van de overledenen in een stuk land geen rendabele op­lossing zou geven. daarom zal dit in een gebouw plaats gaan vinden.

het begraafgebouw is een moderne manier van omgaan met de dood. dit is het doordat het de af­stand tussen de samenleving en de dood te verkleind. het omgaan met de dood wordt alledaags gemaakt door het in het midden van de samenleving te plaatsen.

door het alledaags maken van de dood is het niet vreemd om hem in de stad te hebben, tevens wordt de afstand tussen het leven en de omgang met de dood minder groot, waardoor men meer weet wat men doet als men hiermee geconfronteerd wordt. de emotionele afstand tussen de samenleving en de dood wordt teruggebracht. door alledaagse functies te combineren met de dood wordt ook het alledaagse leven gecombineerd met de dood. dit maakt het bespreekbaar en handelbaar. door de dood in een normale en herkenbare omgeving te plaatsen. een omgeving die door zijn functie met de dood te maken heeft maar door zijn verschijning de dood in een ander perspectief plaatst.

het gebouw moet herkenbaar zijn in de stad. het moet de dood tonen op een manier die nergens eng is. de locatie van het begraafgebouw is uitnodigend om te bezoeken, eenmaal binnen worden de bezoekers uitgenodigd om verder te gaan op verkenning. dat kan even snel in de lunchpauze of onderweg naar huis, maar ook kunnen er lange wandelingen gemaakt worden als men de tijd wil nemen. dit kan omdat het dicht bij de samen­leving staat en omdat het tot 's avonds te openen is. door wandelingen mogelijk te maken in een oase van rust als groot contrast met de drukte van de stad. waar ze ook meer dan alleen de overledene kunnen bezoeken. een plek waar publiek naar binnen loopt. het moet voelen als een park. waar men heen en weer mag lopen. terug gaan naar waar je was. geen plek van doorstroming, maar van vrij­heid. veel lucht in het programma. plekken in het gebouw zonder begraaffunctie, die uitnodigen om te verblijven. de bezoeker moet in het begraafgebouw rust vinden door te ontsnappen aan de drukte van de stad. ook moet de rouwende verstilling en rust vinden om zich voor te bere­iden op de explosie van emoties bij het graf. een begraaf­plaats moet werken als een emotiemachine. door ver­schillende gradaties van verwijderding van de stad wordt hij geleidelijk voorbereid op de explosie van emoties bij het graf. de bezoeker van een begrafenis maakt tijdens de verschillende stadia een reeks van emoties mee.